The Boys in the Band
The Boys in the Band, een sensationeel en choquerend stukuit 1968 opende toen een deur naar het reilen en zeilen in de gay scene. Het sensationele is er na 60 jaar wel af en alhoewel er sommigen nog gechoqueerd zullen zijn bij deze inkijk, mogen we hopen dat de meerderheid van theaterkijkend Vlaanderen het niet als dusdanig zal ervaren. Wat overblijft, zijn in-menselijke relaties. Eigen aan de gay-community? Dat kan in het midden gelaten worden. Wat wel duidelijk wordt, is het feit dat een 60-jaar oude voorstelling boeiend maken en houden geen sinecure is.
Waardevolle boodschap
Michael is de gastheer voor het verjaardagsfeestje van vriend Harold. Terwijl de gasten aankomen, belt ex-schoolkameraad Alain in nood en vraagt om even langs te kunnen komen voor een gesprek. Het zorgt dadelijk voor een grote spanning tussen de homo-vrienden, want Alain is hetero en niet op de hoogte van Michaels leven & vrienden na hun studies. Onder invloed van de rijkelijk vloeiende alcohol en met Michael zelf als aangever, wordt de toon van het feestje bitsiger en bitchy-er…
Durf van producent InTeam om een stuk met negen acteurs op poten te zetten in een kleine zaal
Er zijn twee grote positieve zaken aan deze productie. Ten eerste de durf van producent InTeam om een stuk met negen acteurs op poten te zetten in een kleine zaal. Deze overwegend jonge acteurs krijgen zo de kans om hun tanden te zetten in een stuk dat ondanks zijn gedateerdheid, nog altijd heel actuele boodschappen bevat. Ten tweede is er veel (denk)werk gestoken om het werk wat te actualiseren. Spijtig genoeg gaat een deel daarvan door de wel ver te zoeken symboliek verloren.
Er staan goede acteurs op het podium. Uitschieters zijn Jervin Weckx als de flamboyante en losgeslagen Emory, die ook een gevoelig kantje weet te tonen. Ook Joppe Dekoker als Larry en Dieter Verhaegen als Hank zetten hun complexe relatie mooi gelaagd neer. Thomas Boudrez valt op als de naïve, niet te snuggere cowboy. Aaron De Veene komt als Michael net tekort in die gelaagdheid. Michael is een complex personage. Hij is als de spin in het web de stoker van veel venijnige momenten en drijft het feestje én zijn vrienden naar de afgrond. Die complexiteit is te zien, maar telkens op verschillende momenten. Marge voor groei tijdens de komende shows. De andere rollen zijn net iets minder opvallend, maar moeten toch sterk neergezet worden om het geheel te laten werken. Gijs Decorte, Hannes Vandersteene, Yemi Oduwale en regisseur Brecht Callewaert doen dit prima.
Een 60-jaar oude voorstelling boeiend maken en houden is geen sinecure
Het oudbollige van de voorstelling helpt ook niet in het brengen van die gelaagdheid. De verschillende scènes zijn opeenvolgingen van de verhaallijn van twee-drie personages. Scène afgehandeld, volgende personages – er is heel weinig interconnectie over die scène-grenzen heen; wat het feestje een heel onnatuurlijk sfeertje geeft. Het decor is daarentegen leuk gemaakt, met metalen lockers is er over de twee verdiepingen van de zwarte zaal een knus appartement gecreëerd. De kostuums zijn interessant, ze geven een inkijk in het personage.
The Boys in the Band was in 1968 baanbrekend, dat is het vandaag helemaal niet meer. Maar in deze tijd waar gelijke rechten voor iedereen weer meer en meer onder druk komen te staan, is dit stuk even relevant als toen. Michael brengt nog de meest waardevolle boodschap van allemaal: “Als we gewoon zouden kunnen leren onszelf niet zo te haten”. Als dat geen universele wijsheid is, spread love, begin met jezelf!
The Boys in the Band speelt nog tot en met 14 juni in de zwarte zaal van het Fakkeltheater te Antwerpen. Tickets & meer informatie vind je op www.inteam-producties.be
Door Patrick Defort
Foto’s: Steven Hendrix
