Blind Date

18 oktober 202618 oktober 2026 admin1909 0 reacties

ISKARIOT serveert een dolkomsiche en slim swingende musicalcomedy die eerst de lachspieren bespeelt en vervolgens helemaal het hart van het publiek verovert.

De mafkezenbrigade verovert je hart

Blind Date ontstond als Nederlandse musicalcomedy van scenarist en liedtekstschrijver Allard Blom en componist Sam Verhoeven. De voorstelling ging in oktober 2022 in Amsterdam in première en won in 2023 drie Musical Awards. Voor productiehuis ISKARIOT, dat de voorstelling naar Vlaanderen brengt, werd het geen eenvoudige overname, maar een eigen Vlaamse versie. Met sappige dialecten en de roze vertelpret van klasbak Charline Catrysse als centrale ‘cupido’ zet ISKARIOT een zéér aanstekelijke musicalcomedy neer.

De verwevenheid tussen zang en spel is een van de troeven van Blind Date

Op zoek naar de liefde zijn personages Sarah (Sandrine Van Handenhoven) en Bert (Michiel De Meyer) aanvankelijk vooral een parade van ongemakkelijke eigenaardigheden. Ze stuntelen, twijfelen en proberen hun kwetsbaarheid te camoufleren. Maar gaandeweg gebeurt er iets bijzonders: je begint ze graag te zien. Hun onhandigheid wordt ontwapenend en hun mislukte pogingen om contact te maken, krijgen iets aandoenlijks. Het publiek verandert stilaan in supporter, wordt samen met hen fier op het bestaan als ‘mafkees’.

Vanaf de ouverture zit de groove goed. De overgang naar de eerste twee songs glijdt heerlijk soepel, gedragen door een toepasselijk zwoele rumba-feel (een roze pluim voor bassist Joshua Dellaert!). De songs van Verhoeven en de lyrics van Blom getuigen van een schijnbaar achteloze virtuositeit. Achter die lichtvoetigheid schuilt een knap staaltje muzikaal en dramaturgisch puzzelwerk. De verwevenheid tussen zang en spel is een van de troeven van Blind Date: het ene moment zitten we midden in een ongemakkelijke conversatie, het volgende worden de onuitgesproken gevoelens een lied: zoals dat heerlijke refrein van ‘Vijf voor twaalf’. Wanneer een imposante Sandrine Van Handenhoven zich bij de derde inzet overeind werpt en de zaal in knalt vindt de voorstelling een eerste onweerstaanbare piek.

Ervaren regisseur Martin Michel doet de voorstelling dansen, en flindert met ons door een reeks heerlijk absurde beelden: personages die zich in het zweet staan te blokfluiten en vervolgens geketend (!) proberen water uit een gigantische vaas in een fluitje te gieten, terwijl ergens de wanhoop klinkt: ‘Ik ben nog niet klaar!’- En wat doet die grote boom daar eigenlijk? Hij staat er als een merkwaardig, bijna absurdistisch baken, maar krijgt gaandeweg ook een betekenisvollere plek. Onder zijn takken hangt een hele geschiedenis van vergeten liefdesbrieven. Het decor van Yannic Duchateau wordt zo meer dan een achtergrond: het geeft de romantische mislukking letterlijk wortels.

De musicalcode wordt met zichtbaar plezier uitgespeeld

De musicalcode wordt met zichtbaar plezier uitgespeeld. Wanneer een ontwapenende Michiel De Meyer ‘niet weet wat hij moet zeggen’, wordt die onmacht prompt een song. De muzikanten, met de opvallend virtuoze Thomas Vanhauwaert voorop, worden mee in het spel betrokken en de voorstelling krijgt lucht door te knipogen naar haar eigen conventies. En dan de tapdans. Waar tapdans in een musical al eens een verplicht nummer dreigt te worden, krijgt de dans hier een emotionele lading. De Meyer danst zich indrukwekkend de ziel uit het lijf, met onder elke tik een nauwelijks verhulde smeekbede: zie mij graag! Het publiek veert spontaan recht, niet alleen uit bewondering voor de prestatie, maar vooral uit pure sympathie. Je gunt ze oprecht dat de liefde eindelijk eens aan hun kant staat. Onder de bruisende comedy liggen een paar mooie kansen om dieper te graven. De emotionele ravage die een opeenstapeling van afwijzingen kan veroorzaken, is niet gering. Dat wordt voelbaar in de groovende blues van ‘Bagage’, waarin Van Handenhoven opnieuw haar duivels ontbindt — goosebumps!

Onderzoekers van de KULeuven beschreven hoe jongeren zich presenteren op apps zoals Tinder en Bumble, en welke psychologische effecten daarmee gepaard gaan. Hun enquêteonderzoek wijst erop dat “onverwachte en ingrijpende ervaringen van online afwijzing kunnen samenhangen met een lager zelfvertrouwen, onder meer door teleurstelling in de eigen romantische aantrekkingskracht”. Met die kennis in het achterhoofd krijgen de aarzelingen van Sarah en Bert een extra dimensie. Hun ongemak is niet zomaar komisch materiaal maar een verdedigingsmechanisme om te voorkomen dat de volgende afwijzing opnieuw pijn doet. De voorstelling raakt aan de emotionele ravage die afwijzing en bindingsangst kunnen veroorzaken.

Het was feest in ‘cupido’s pijl’

Wanneer de drie stemmen samenkomen in ‘Niemand (zwijgt) als zij’, raakt ze die gelaagde bodem. Het driestemmige nummer is een sobere, zuivere parel die de zoekende mafkezen plots een kwetsbaarheid en onderlinge verbondenheid geeft die onder alle komische capriolen verscholen zat. Wanneer blijkt dat Sarah en Bert allebei hun vader verloren hebben en ook hun moeilijke band met hun moeder delen, ligt een diepere emotionele laag binnen handbereik. Toch wordt er ietwat snel overheen gedanst, alsof de teen meteen weer moet worden teruggetrokken uit het te koude diepe water. Even rillen, en dan terug lekker warm in het roze pluche. Want, zo klinkt het motto: ‘Het leven is veel leuker als je ’t zingt.’ Om over na te denken, tijdens het nagenieten… en ook om over na te denken: de bijzonder geestige plotwending. Met het onderzoek van KULeuven over de impact van afwijzing op datingapps in het achterhoofd, valt nog af te wachten of Fleur daar uiteindelijk wel zo gelukkig van wordt. Het publiek alleszins wel. Het was feest in ‘cupido’s pijl’.