(Bijna) Echt
Met (Bijna) Echt brengt The Singing Factory een hartverwarmende familiemusical over verbeelding, eigenheid en de moed om je eigen weg te zoeken. Maar tussen de regels door vertelt de voorstelling ook een persoonlijk verhaal over een productiehuis dat zichzelf heeft leren ontdekken.
(Bijna) Echt wikkelt gouden tape rond een indrukwekkend beest
‘Mijn beste vriend heet Otis. Volgens mijn ouders bestaat hij niet. Maar hij is (bijna) echt.’ Vanuit die speelse premisse volgen we Finn, een elfjarige jongen die moeilijk zijn plaats vindt in een wereld vol regels en verwachtingen. Zijn hoofd zit vol orkanen, maar Otis begrijpt hem als geen ander. De voorstelling raakt aan ADHD, maar gaat over veel meer: de vrijheid en eigenheid van het waarachtige kind zijn. Het doet denken aan klassiekers als Max en de Maximonsters en Casper en Hobbes: het plezier van denkbeeldige vrienden, de deugnieterij van ontploffende spreekbeurten en kapotte knieën, de grenzeloze verbeelding waarmee kinderen hun eigen werkelijkheid bouwen. Een heerlijk avontuurlijk universum, dat ook het productiehuis zelf lijkt te kenmerken.
De grootste troef is de bonte verzameling spelers van The Singing Factory zelf: het ensemble
De liedjes dragen geregeld een boodschap mee: je weet dat je leeft als je gezien wordt, toon je barsten, wees wie je bent. Soms wordt daarbij wat vaak op dezelfde nagel geklopt. De songs zijn transparant en putten geregeld uit vertrouwde compositorische musicalformules, maar werken prima voor het familiepubliek. Het duet waarin mama Esther met haar dochter Noa zingt dat ze de handleiding voor zo’n hoofd vol orkanen niet vindt, is bijzonder mooi. Wanne Synnave tekent voor tekst, muziek en regie. Hij bouwt een slim verhaal in een verrassend en impressionant decor: een museum. Een plek van orde, netheid en bewaren, die best eens opgeschud mag worden. De raadselachtige Arthur is daarbij een sterke vondst.
De grootste troef is echter de bonte verzameling spelers van The Singing Factory zelf: het ensemble. Met enkele opvallende solistische uitschieters dragen ze samen dit indrukwekkende beest van een musical. Als de botten van de T-rex, hét pronkstuk van het museum, houden ze het geheel stevig overeind. De jonge talenten worden verrassend ingezet, met synchrone blauwe handschoenen, fraaie paraplu’s en vooral de pure kracht van samen zingen. De choreografie van Gregory Langen wisselt vertelling, emotie en technisch uitdagend bewegingsmateriaal mooi af. De straffe muzikale arrangementen van Bono Depoorter en de koorleiding van Tinne De Groot zorgen bij momenten voor een ronduit overrompelend effect. Ook de professionele spelers, onder wie klasbak Kobe Van Herwegen en een erg innemende Nicky Langley, brengen extra souplesse, speelsheid en theatrale gelaagdheid.
Dat sluit mooi aan bij de ontstaansgeschiedenis van The Singing Factory. Wanne Synnave en zijn moeder Tinne De Groot bouwden samen een koorwerking uit die gaandeweg haar eigen, minder brave koers ging varen. Uit die jongerenwerking groeide een productiehuis dat eigen musicals ontwikkelt en jonge spelers de kans geeft om zich op een volwaardig podium te ontplooien. Wanneer (bijna) echte vriend Otis afscheid neemt zingt hij Finn prachtig toe om te ‘blijven springen’. Daar voel je dat de spelers over zichzelf zingen, over hun échte vriendschappen en gedeelde avonturen met kapotte knieën.
(Bijna) Echt is misschien niet altijd even subtiel in zijn boodschappen, maar heeft een warm hart
Zo laat de musical zich lezen als een verhaal over The Singing Factory zelf, over samen groeien, je eigen weg zoeken en ontdekken dat kwetsbaarheid geen zwakte is, maar juist een bron van kracht. Wanne Synnave zet hier een sterke, persoonlijke handtekening neer. (Bijna) Echt is misschien niet altijd even subtiel in zijn boodschappen, maar heeft een warm hart, een slim scenario en bovenal een bijzonder sterke groep jonge talenten. De musical wordt zo het indrukwekkende pronkstuk in dit rebelse museum: een groot beest, met hier en daar een barstje, zorgvuldig en prachtig omwikkeld met gouden tape.
(Bijna) Echt is nog tot en met 22 november te zien in het Zuiderpershuis in Antwerpen. Meer informatie & tickets via singingfactory.be.
Door Peter Spaepen
Foto’s: The Singing Factory
