Titanique
De Titanique vaart doorheen Nederland. Geen schrijffout, want deze versie van de beruchte oceaanstomer meert enkel aan in theaters. Daar ontwart er zich voor de ogen en oren van de toeschouwers een absurd-humoristisch verhaal, ontsproten uit het brein van Tya Blue, Marla Mindelle en Constantine Rousouli. Het geheel is een jukebox musical met de muziek van Celine Dion al voelt het nooit als dusdanig aan. Wat meteen aantoont dat dit een sterke creatie is.
Titanique est fantastique
Celine Dion, of toch het gelijknamige personage, wringt zich tussen de toeristen van een geleide toer in een Titanic museum. Ze claimt dat ze erbij was die noodlottige nacht en vertelt haar versie van het verhaal, op een manier dat enkel een diva van wereldklasse het kan, totaal ongeloofwaardig maar o zo sympathiek. Haar versie van het verhaal lijkt een vreemdsoortige mix van het Titanic filmscenario uit 1997, met input uit andere films en haar eigen leven. Er ontspint zich een komisch verhaal waar de protagonisten regelmatig uit hun rol vallen.
Als Celine Dion een understudy nodig heeft, kan ze Renée van Wegberg gerust eens bellen
Een jukebox musical maken is nooit een sinecure. Ofwel overheerst de overbekende muziek en is het verhaal veel te dun, ofwel moet je nagenoeg op zoek naar de muziek in een te uitgewerkt verhaal. Het is ook een moeilijk genre om een breed publiek mee aan te spreken. Titanique heeft hier een gulden omweg gevonden. De muziek speelt een belangrijke rol, maar blijft ondergeschikt aan het verhaal. Het verhaal, dat is herkenbaar en toch helemaal fout. Het resultaat is dat je gewoon rustig (alhoewel) kan kijken, luisteren en genieten van wat er zich voor je verblufte ogen ontrolt.
Om deze komedie te dragen heb je sterke mensen nodig. Celine Dion nummers zijn niet altijd even gemakkelijk, dus je cast moet ze ook vlekkeloos kunnen zingen. Speltechnisch is dit ook geen evidente musical, hier moet je als acteur regelmatig uit je comfortzone gaan. Renée van Wegberg zet een uiterst sympathieke internationale diva met een vreemd geschiedenisperspectief neer. Als Celine Dion een understudy nodig heeft, kan ze gerust eens bellen. Jack en Rose – Calvin Kromheer en Dana van der Geer zijn zo geloofwaardig als je dat maar kan zijn in dit stuk, maar weten tegelijkertijd op de juiste manier de absurde humor neer te zetten. Robbert van den Bergh schittert als Ruth, de moeder van Rose. Hij heeft ook het meest opvallende monoloog moment, waar hij er gewoon moét staan. Deze scène is cruciaal voor het stuk en om de toeschouwer alle sleutels om de show te verstaan aan te reiken. Ook alle “kleinere” rollen staan als een huis, iedereen heeft zijn ogenblik om te ‘shinen’ en grijpt dat ook met beide handen. Maar ook wanneer de spots niet op iemand staan, blijft iedere acteur altijd in personage – dit maakt het geheel af.
De manier waarop de actualiteit en locatie van de tekst is aangepast, naast de vlotte vertaling, maakt dat deze musical heel eigentijds en fris aanvoelt
Het decor is niet te ingewikkeld, al zullen de vele trapjes regelmatig vervloekt worden. Het wordt uiterst effectief gebruikt en is nooit een hinderpaal voor spel en de over te brengen emotie. De belichting is prima, al mag er net iets minder verblindend licht gebruikt worden. Het geluid lijkt een beetje op de scène te blijven hangen en minder tot in de zaal te komen, maar dit kan een première probleem zijn want na de pauze is dat al veel minder een probleem. Ten slotte moeten er vele pluimen naar vertaler Jeremy Baker gegooid worden. De manier waarop de actualiteit en locatie van de tekst is aangepast, naast de vlotte vertaling, maakt dat deze musical heel eigentijds en fris aanvoelt. Dit is de kers op de taart van een verrassend sterke jukebox musical. Titanique est fantastique!
Titanique vaart doorheen heel Nederland. Boarden kan tot en met 18 april. Meer informatie & tickets via www.titanique.nl
Door Patrick Defort
Foto’s: Danny Kaan
