Schijnwerpers
Schijnwerpers van Apollo Producties is geen musical die je achteroverleunt en gezellig ondergaat. Dit is er eentje die je vastpakt, een beetje door elkaar schudt en je af en toe een duwtje geeft.
Geen houvast, geen etiketten
De musical werkt het best als je er blind in gaat, zodat het mysterie zich voor je ogen kan ontvouwen. Omdat dat net het sterkste punt van de voorstelling is, houden we het verhaal bewust beknopt. Vijf vrienden, ooit onafscheidelijk, lijken nu vreemden voor elkaar. Een onverwachte uitnodiging brengt hen opnieuw samen. Maar zodra ze het appartement van één van hen binnenstappen, worden de scheuren zichtbaar. Wat is er tussen hen allemaal gebeurd?
Wat Schijnwerpers misschien het meest typeert, is dat het tijd vraagt
Vier spelers – Inge Teeuwen, Lotte Stevens, Josje Huisman en Wout Sels – stappen een verhaal binnen zonder namen. Geen houvast, geen etiketten. Wat je krijgt, zijn karakters. Het vijfde personage, “de muze”, wordt afwisselend door iedereen gespeeld. Dat zorgt ervoor dat je als publiek in het begin even moet zoeken. Wie is wie? Waar zitten we? Wat is echt en wat is herinnering? Maar net dat zoeken maakt deel uit van de ervaring. Regisseur Bert Verbeke zet met het script van Cathy Vanderstappen een voorstelling neer die durft. Dit is geen veilige keuze. Geen formule die zichzelf al bewezen heeft. Dit is puzzelen, interpreteren en soms zelfs een beetje verdwalen. De vier acteurs vormen één geheel en dragen elkaar doorheen de voorstelling. Emotioneel wordt er diep gegaan, en dat over een breed spectrum. Vocaal overtuigen ze allemaal. Het zijn stuk voor stuk emoties, vermomd als liedjes, die in de zaal worden geslingerd en je als kijker raken.
De muziek gaat alle richtingen uit en wordt live gebracht door componist Pol Vanfleteren. Eén muzikant, en toch voelt het vaak veel grootser aan. Dat geeft de voorstelling iets intiems, maar tegelijk ook iets krachtigs. Visueel wordt er met weinig middelen veel gedaan. Het lichtontwerp van Benjamin De Maere voelt bijna als een extra personage: kil, mysterieus, soms licht bevreemdend. Dat de acteurs het licht deels zelf bedienen, maakt het alleen maar interessanter. Het houdt alles scherp en onvoorspelbaar. De choreografie van Nils De Greef en de liedteksten van Eveline Maes ondersteunen dat geheel. Alles blijft steeds in functie van het gevoel en het verhaal.
Het lichtontwerp voelt bijna als een extra personage: kil, mysterieus, soms licht bevreemdend
Wat Schijnwerpers misschien het meest typeert, is dat het tijd vraagt. Je bent niet meteen mee, en dat kan frustreren. Tegelijk zorgt dat ervoor dat je blijft kijken, blijft zoeken. Het is geen rechtlijnig verhaal. Het zijn verschillende perspectieven die naast elkaar bestaan. Je krijgt geen pasklaar antwoord, je moet zelf invullen. Maar wees gerust, op het einde wordt alles duidelijk.
Dit soort projecten moeten we steunen in Vlaanderen. Naast de grote, commerciële producties is er ruimte nodig voor makers die durven zoeken, die iets nieuws willen maken. En dat is exact wat Apollo producties hier doet. Je voelt dat hier iets in beweging is. Dat hier gebouwd wordt aan een nieuwe vorm. En dat maakt nieuwsgierig naar wat dit gezelschap nog zal brengen. Ga kijken, want dit is het soort theater dat alleen groeit als het publiek mee durft te springen.
Schijnwerpers speelt tot en met 24 mei in de Rode Zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen. Meer informatie & tickets via www.apolloproducties.be
Door Ann Van Kerschaver
Foto’s: Steven Hendrix
