Lempicka
Karthago kiest elk jaar opnieuw voor een productie waar andere verenigingen terecht van wegblijven. “Geen uitdaging is te groot”, moeten ze gedacht hebben toen de keuze viel op het onbekende Lempicka. Met Lempicka – een Broadwayproductie uit 2024 – gooien ze zichzelf zonder vangnet het diepe in. Niet alleen omdat het stuk nog maar net bestaat, maar ook omdat het muzikaal ongeveer het equivalent is van een marathon lopen op hakken. Dat ze tijdens deze productie zelfs contact hebben gehad met de achterkleindochter van Tamara de Lempicka zegt genoeg: dit is geen toevalstreffer, dit is een bewuste sprong.
Eigenzinnig als het stuk zelf
Lempicka vertelt het verhaal van een vrouw die in een woelige tijd haar eigen naam en reputatie opbouwt door kunst. Inspirerend, maar verwacht geen braaf heldenverhaal. Tamara is geen makkelijke vrouw. Ze manipuleert, duwt door, kiest voor zichzelf – soms ten koste van alles en iedereen. Ze wil “Chérie” genoemd worden in plaats van mama, balanceert tussen haar man en haar geliefde muze, en leeft zonder rem. Dat maakt haar tegelijk intrigerend en moeilijk om van te houden.
Myrthe van Steenlandt is Tamara de Lempicka en draagt de voorstelling bijna volledig
De structuur van het stuk is fragmentarisch, alsof je van schilderij naar schilderij wandelt. Soms werkt dat, soms verlies je de draad. De partituur is ronduit genadeloos. Dit is vocale topsport. Hoge beltnoten, complexe lijnen, tempowissels die elkaar snel opvolgen – de uitdagingen lijken eindeloos. Toch levert de cast vocaal werk dat staat als een huis. Daar zit zonder twijfel de hand in van zangcoach Kristina van Duyse, die hier bijna bovenmenselijk werk levert. Myrthe van Steenlandt is Tamara de Lempicka en draagt de voorstelling bijna volledig. Deze rol is een uitputtingsslag van meer dan twee uur: vocaal én fysiek op het scherp van de snee. Toch lijkt het alsof het haar moeiteloos afgaat. Indrukwekkend is zacht uitgedrukt.
Scenografisch kiest de regie voor eenvoud: een vrij leeg podium met canvasdoeken waarin LED verwerkt zit. Personages verdwijnen en verschijnen, schilderijen van Lempicka worden tot leven gewekt. Het werkt; het is mooi. Je voelt je letterlijk een beetje in een schilderij staan. De kostuums volgen datzelfde spoor: kleuren uit haar kunstwerken, afgewerkt met penseelstrepen. Een subtiele knipoog die het geheel versterkt zonder te schreeuwen. Choreografisch zit er veel beweging in de voorstelling. Het ensemble is altijd aanwezig in dans. Niet alles is even strak, maar het blijft functioneel en stoort nergens.
Gemaakt met liefde, lef en een gigantisch respect voor het materiaal
Het lichtontwerp is sfeervol, maar mist af en toe scherpte. Iets meer frontlicht helpt om de emotie sterker naar voren te brengen. Nu gaat er soms connectie verloren, en dat is jammer in een verhaal dat zo op personages drijft. Het orkest verdient een aparte vermelding. Onder leiding van An Verleysen wordt deze complexe partituur met precisie en controle gebracht. Tempowissels, dynamiek, gelaagdheid – het zit strak. De momenten waarop het orkest subtiel in de scène betrokken wordt zijn klein, maar doeltreffend. Maar laat ons duidelijk zijn: dit is geen makkelijke muziek. Dit vraagt ook veel van het publiek. Luisteren. Meegaan. Soms even werken.
Karthago levert met Lempicka een productie af die even eigenzinnig is als het stuk zelf: gemaakt met liefde, lef en een gigantisch respect voor het materiaal. Alleen al voor de vocale topprestaties verdienen ze volle zalen en een dikke, welgemeende portie respect. Wat er op het podium vocaal gepresteerd wordt grenst echt aan het absurde.
Lempicka speelt enkel dit weekend in CG De Kluize Tickets & meer informatie via www.karthago.be. En voor wie al vooruit denkt: hun volgende productie wordt Natasha, Pierre and the Great Comet of 1812 (april 2027). Je kan je nu al aanmelden voor de audities.
Door Ann Van Kerschaver
Foto’s: Karthago
