Onze Jordaan Reprise
Na een succesvolle tour keert Onze Jordaan terug in de Nederlandse theaters, ditmaal in het RAI Theater in Amsterdam. De voorstelling vertelt de naoorlogse geschiedenis van de iconische Jordaan-wijk door de ogen van Greet Bos (Doris Baaten)
Onze Jordaan: terug in de RAI met muzikaal vuurwerk, maar rommelig drama
Op 7 mei 1945 barst op de Dam feest uit na de bevrijding, maar geweerschoten van Duitsers doden Greets man Jopie. Jaren later, op haar 80ste verjaardag in een bejaardenflat, vertelt de hoogbejaarde Greet haar levensverhaal aan verzorgster Ayçè: als alleenstaande moeder in de armoedige Jordaan, de saamhorigheid via Jopies koor De Belcanto’s, de wijkvernieuwing in de jaren ’80-’90 met sloopplannen, de uittocht van echte Jordanezen naar Purmerend en Almere, en de komst van yuppen en studenten die de wijk redden maar haar unieke karakter veranderen.
De muziek vormt onmiskenbaar het hart van de voorstelling
De eerste akte kabbelt voort in een te laag tempo en weet niet altijd te overtuigen. Het acteerwerk voelt wisselvallig. Doris Baaten blijft als Greet te vlak en mist overtuigingskracht, waardoor haar vertolking in het niet valt bij de iconische prestatie van Ellen Pieters in een eerdere versie. Ook Roosmarijn Luyten als Loes weet onvoldoende emotionele diepte te bereiken. Het geheel oogt rommelig en onsamenhangend, mede door zichtbaar zoekende spelers en ongemakkelijke stiltes bij muziekcues, die de flow van de voorstelling ondermijnen. Daarnaast werkt de locatie niet in het voordeel van de productie. De congresachtige setting van het RAI Theater ontneemt de voorstelling de benodigde intimiteit. De galmende zaal, gecombineerd met technische mankementen zoals een achterlopende volgspot en inconsistent licht en geluid, zorgen geregeld voor afleiding.
Gelukkig maakt de tweede akte veel goed. Het tempo ligt hoger, de emotionele lading neemt toe en de voorstelling weet eindelijk te raken. De eindscène vormt een absoluut hoogtepunt: een prachtige, ontroerende climax die het publiek niet onberoerd laat. Hoewel Baaten vocaal sterk presteert, mist haar ‘inzakmoment’ de impact van Pieters’ legendarische trapscène. Het ensemble tilt de voorstelling naar een hoger niveau. Ondersteund door een sterk live orkest dat een klassiek concertgevoel oproept, strakke en goed uitgevoerde choreografie en krachtige zang leveren zij indrukwekkend werk. Richard Spijkers maakt als Jopie grote indruk met zijn krachtige presence en ontroerende stem. Diederick Ensink overtuigt als de lieve Italiaanse Luigi en Mark Roy Luykx schittert als Jan met een uitzonderlijk zuivere, soepele operastem die blijft fascineren. Hij mag altijd blijven zingen.
Het ensemble tilt de voorstelling naar een hoger niveau
De muziek vormt onmiskenbaar het hart van de voorstelling. De belcanto-stijl, in de traditie van iconen als Willy Alberti, Johnny Jordaan en Tante Leen, draagt de productie. Klassiekers als ‘Bij Ons In De Jordaan’, ‘De Parelvissers’, ‘Pikketanusie’, ‘Het Slavenkoor’, ‘La Donna è Mobile’ en ‘Amsterdams Parfum’ krijgen nieuwe glans in frisse arrangementen.
Onze Jordaan is daarmee, ondanks duidelijke tekortkomingen in spel en structuur, vooral wederom een muzikale parel die de ziel en het sentiment van de Jordaan levend houdt.
Lees HIER onze recensie die wij schreven naar aanleiding van de première.
Door Annemarijn Clement
Foto’s: Wim Lanser
