Mist
Laus Steenbeeke staat met een nieuwe, indrukwekkende voorstelling in de Nederlandse theaters. Een tragikomedie in de meest letterlijke zin van het woord, en een bijzonder geslaagde.
Mist raakt het hart en gaat niet ten onder aan zijn potentie
Wanneer bij zijn personage dementie wordt vastgesteld, belandt hij in een verzorgingshuis. Zijn dagen daar zijn grauw en uitzichtloos, ver verwijderd van het tumultueuze artiestenleven dat hij ooit leidde, samen met zijn vaste pianist Louis en manager Paul. In dat verleden vierde hij grote triomfen, maar ging ook genadeloos ten onder. In het verzorgingshuis vlucht hij, in drank en herinnering, naar dat verleden vol glorie, verdriet en verwarring. Langzaam ontvouwt zich op inventieve wijze een web van valse herinneringen, verwijten, onverwerkt verlies en de zoektocht naar een verdwijnende identiteit.
Steenbeke is uitmuntend in zijn schakelingen, timing en balans tussen humor en ontroering
Steenbeke is uitmuntend in zijn schakelingen, timing en balans tussen humor en ontroering. Zijn vertolking maakt de verwardheid tastbaar zonder dat het te overdreven wordt. Hij laat spel zien van het hoogste niveau. Gedurende de voorstelling verrijst meermaals de vraag hoe iemand zo ontzettend bot, onaardig en vervelend kan zijn en waarom anderen dat accepteren: de eerste minuten houd je van zijn personage, maar op een aantal momenten is het de vraag of dat terecht is. De diepste kracht van deze voorstelling zit hem in een plottwist: iets wat niet iedereen aan ziet komen, en wat verrassend is voor dit type theater, de tragikomedie. De intensiteit van Laus tilt ook de rest van de cast omhoog.
Danny Westerweel (Guus/Louis) en Myrthe Burger (Eva/Anne) leveren tevens sterk, komisch, en ontroerend spel, evenals Ydwer Bosma (Dokter Daan Meuldijk/manager Paul). De verslagenheid in de acceptatie van de achteruitgang van zijn vader weet Danny Westerweel uitstekend over te brengen, hier en daar wordt een traan weggepinkt. Eva is scherp met haar tekst, en weet de balans te vinden tussen jonge onzekerheid en doorzettingsvermogen om meer over haar vader te weten te komen. De chemie tussen de spelers is sterk en de overgangen, van lachen naar stilte en omgekeerd, zijn haarscherp. Laus’ minimale mimiek en subtiele spel, door gewoon in een scene te staan zonder tekst, houden de aandacht voortdurend vast en maken zelfs de kleinste scènes geladen en levendig, die anders qua energie in zouden zakken.
Een voorstelling die raakt, verbindt, ontroert en je laat lachen om de onvermijdelijkheden van het leven
Het decor is eenvoudig en klinisch, maar ook gelaagd. Elk detail draagt betekenis. Er hangen lange, witte draden naar beneden, twee rijen achter elkaar. De spaarzame meubels (een witte bank, een witte kast, een witte vaas) zijn net zo veelzeggend als wat er letterlijk benoemd wordt: wat een onpersoonlijke ruimte. De enkele, herhalende pianomelodie en het doordachte, eenvoudige lichtplan versterken die sfeer zonder dat het ooit te veel wordt. Helemaal achter op het toneel, niet heel zichtbaar maar wel iets: drie stoelen waar de backstage is; personages zijn af, maar continu te zien en blijven spelen is dan vereist. En dat lukt.
Met een verrassende wending in het verhaal, oprechte humor, een balans tussen luchtigheid en zwaarte, en een rauw randje van verdriet en besef raakt de voorstelling aan de kern van de menselijke vergankelijkheid. Mist is een absolute aanrader. Een voorstelling die raakt, verbindt, ontroert en je laat lachen om de onvermijdelijkheden van het leven. Eindigen met een traan is nog nooit zo welkom geweest.
Door Annemarijn Clement
Foto’s: Set Vexy
