Harry Potter en het Vervloekte Kind
Na jaren succes op Broadway komt de langverwachte Nederlandse versie van Harry Potter en het Vervloekte Kind naar het AFAS Circustheater Scheveningen. Het is een technische toneelproductie vol magische trucs en effecten, maar het verhaal heeft tijd nodig om de juiste toverspreuk te vinden. De openingsscènes voelen wat gehaast en zwaar aangezet, waardoor het even duurt voordat je in de wereld en het tempo van de voorstelling komt. Zodra dat lukt, neemt de betovering het echter in grote lijnen over.
Spectaculair, maar niet altijd betoverend
Het verhaal speelt zich negentien jaar na de gebeurtenissen van de originele Harry Potter-boeken af en volgt Harry’s jongste zoon Albus Severus Potter, die samen met Scorpius Malfidus zijn eigen jaren op Zweinstein beleeft. Albus wil uit de schaduw van zijn wereldberoemde vader stappen en zijn eigen verhaal schrijven. Dat hoopt hij te doen door met de tijdverdrijver en zijn beste vriend Scorpius de overleden Carlo Kannewasser te redden tijdens het fatale Toverschool Toernooi in het verleden. Uiteraard gaat alles mis en lijkt Voldemort langzaamaan opnieuw terug te keren. Het is voor de jonge Ablus en Scorpius een zoektocht naar identiteit en vriendschap. Ook de vriendschappen en familiaire banden tussen Hermelien, Ron, Draco Malfidus en Harry worden op de proef gesteld in hun nieuwe rollen als ouders.
De absolute uitschieter is Jary Sluijter als Scorpius: hij is geestig, energiek, innemend en speelt met een verrassend sterke emotionele kern
In de eerste scènes, waarin we de eerdere schooljaren van Albus en Scorpius voorbij zien komen, wordt snel door de tijd heen gejaagd. Die momenten zijn nodig om het verhaal meer body te geven, maar zijn nu amper bij te houden en voelen gehaast. Ook de Sorteerhoed stelt teleur. Het iconische moment weet hier nauwelijks te imponeren en voelt als een gemiste kans. De tweede akte is sterker, al sluipen er hier en daar wat langdradige scènes in, waardoor de spanningsboog, die door alle tijdsprongen en effecten toch al lastig vast te houden is, soms breekt. De special effects zijn zonder twijfel het hoogtepunt van de voorstelling. Het zijn er veel, stuk voor stuk technische hoogstandjes en daadwerkelijke tovertrucs, wat het magische gevoel alleen maar versterkt. Je vraagt je meermaals af hoe ze bepaalde illusies precies hebben uitgevoerd. Hoogtepunten zijn de intense vliegende dementorscènes, het toverstokkengevecht tussen Harry en Draco, en de briljant uitgevoerde snelverkledingen en transformaties in andere personages op het toneel. De scènewisselingen zijn theatraal vormgegeven, maar het overdadige gewapper met de mantels in enkele scenes voelt eerder druk en onrustig dan een soepele overgang. Sommige scènewisselingen zijn enkel choreografisch van aard, bijna een dans in spelstijl te noemen, wat wel goed werkt.
Het decor is effectief, al is de basis wat eenvoudig. Met behulp van bewegende elementen, zoals de trappen, ronddraaiende platforms, zwevende tafels en stoelen, vliegende koffers en een imposante boekenkast, ontstaat toch dynamische toneelbeelden. Licht en kostuums versterken dat beeld en vormen samen een indrukwekkend geheel. Vooral de momenten waarin het terugdraaien van de tijd met de tijdverdrijver ervoor zorgt dat het hele decor letterlijk lijkt te trillen door slimme lichttechniek, zijn simpelweg magisch. De muziek is mooi en filmisch, maar lijkt niet altijd bijpassend of terecht. Sommige muzikale momenten, zoals een plots pianostuk in mineurstijl, sluiten niet goed aan bij de emotionele ondertoon van de scène of is een verstoring van de hele muzikale (magisch getinte) lijn. Daarbij stoort het dat de muziek volledig van een band komt: het scherpe, soms wat schelle, harde geluid en de onnatuurlijkheid ervan halen je af en toe uit de beleving. Tegelijkertijd geven andere muzikale accenten scènes wél extra spanning en emotie. Zo zijn dialogen vaak muzikaal ondersteunt.
In het spel wordt in de eerste akte vooral gezocht naar balans. De speelstijl is vluchtig, groot en soms overdreven, wat niet direct aansluit bij de onderliggende thema’s van schuldgevoel en onzekerheid. Na verloop van tijd valt die toon beter op zijn plek en ontstaat er meer ruimte voor nuance en een emotionele binding met de personages. Dat kost tijd. Valentijn van Hall (volwassen Harry Potter) heeft een sympathieke podiumaanwezigheid, maar komt pas in de tweede akte echt tot zijn recht in zijn spel. In de vertolking van Dick Cohen mist het personage van Perkamentus de statigheid en rust die je bij hem verwacht, terwijl dezelfde acteur als Sneep juist uitmuntend op dreef is. Ron (Hayo de Kruijf) zorgt voor luchtigheid en oprechte humor, terwijl Draco (Ewout Heijbroek) overtuigt met een interessante mix van strengheid, kwetsbaarheid en ingehouden emotie. Albus Severus Potter (Ward van Klinken) speelt zijn rol met verve, en komt goed weg met de rol van onzekere scholier die zijn eigen identiteit zoekt. De absolute uitschieter is Jary Sluijter als Scorpius: hij is geestig, energiek, innemend en speelt met een verrassend sterke emotionele kern. Ook Sem Gerritsma imponeert als Jammerende Jenny met haar fantastische komische timing en speelse omgang met de reacties uit de zaal. Jammer genoeg is haar scène veel te kort.
De voorstelling vooral een technisch spektakel met magische touch: groots, uitgesproken Amerikaans en spectaculair
Het verhaal biedt meerdere lagen in een complexe dramaturgie door de wisselingen tussen heden en verleden en is een interessante volgende versie van het wereldberoemde verhaal. Uiteindelijk is de voorstelling vooral een technisch spektakel met magische touch: groots, uitgesproken Amerikaans en spectaculair, minder intiem of naturel in spel en vertelling. Wie zich neerlegt bij die overdaad, krijgt in ruil daarvoor wel een meeslepende, visueel overrompelende theaterervaring die vrij zeldzaam is met interessante trucs en vliegende dementors.
Harry Potter en het Vervloekte Kind is exclusief te zien in het AFAS Circustheater in Scheveningen. Meer informatie & tickets via www.harrypotteronstage.nl
Door Annemarijn Clement
Foto’s: Manuel Harlan
