MIJN Leven
Amuse vzw pakt in de Mijnkathedraal te Beringen uit met een heuse Mijn-musical. In Mijn leven brengen ze ons terug naar het leven in de Limburgse mijnen van na de tweede wereldoorlog, met de massale migratie van harde werkers – tot de noodlottige sluiting en het teloorgaan van een manier van leven. Een geschiedenis die mag en moet verteld worden.
Kwaliteit zoals in het Pop Up Theater
De kern van het script is een Romeo & Julia liefdesverhaal. Leo, zoon van de mijndirecteur, leert op jonge leeftijd Guilia kennen, de zelfverzekerde en eigenwijze dochter van een van de Italiaanse mijnwerkers. Ze groeien naar elkaar toe, maar trouwen, dat mag van geen van beide families. Tot Leo het familiegeheim hoort en hij in de bres spring voor de mijngemeenschap, die op het punt staat om alles te verliezen door de aangekondigde sluitingen.
De cast maakt er een heel smaakbare voorstelling van
Het verhaal voelt een beetje dun aan, maar de emotie rond Leo en Guilia werkt wel, mede dankzij het overtuigend spel van de hoofdpersonages. De geschiedenis van het mijnleven zelf voelt spijtig genoeg wat ondergeschikt aan en had zeker wat dieper mogen graven. Het gehalte aan Bloedbroeders is een tikkeltje te hoog om heel origineel over te komen. De vriendschap, de aparte gemeenschap met zijn eigen gebruiken en culturen mag zeker meer uit de verf komen. De cast doet dit verhaal echter wel tot leven komen. Je krijgt al snel sympathie (of net niet) voor alle personages. Het gungehalte voor Leo en Guilia is heel hoog. Ook zang technisch staat hier een uitermate sterke groep op scène. Het enige wat mist zijn enkele meerstemmigheden, de kwaliteit van de zang doet hier naar verlangen – volgende keer! Ook een pluim aan de kinderen die ontwapenend zijn in hun rol. Het enig wat minder vlot loopt, is de timing van de dialogen. Er vallen regelmatig net iets te lange pauzes voor de songs kunnen beginnen. De première zenuwen zullen er niet vreemd aan zijn.
De regie is niet altijd origineel te noemen. De mosterd, de belichting en de manier van acteren wordt net te veel gehaald bij Daens, 40-45 en in mindere mate 14-18. Het is geen zonde om inspiratie te halen bij die grote scènes, maar als ze nagenoeg klakkeloos worden overgenomen, lijkt het een haastig afgehaspeld werkje. Wat het niet kan zijn als je het werk dat er in de acteurs is gestoken bekijkt. Het decoridee is goed, de projecties op de doeken werken wel, maar de veelvuldige veranderingen in de doeken door de duidelijk belichte cast, werken na een tijdje zeer afleidend. Het lichtplan is mooi, maar te veel open. Less is more. De choreo’s zijn misschien het beste wat er uit de groep te halen valt, maar doen enorm schools aan. Minder begenadigde dansers kunnen beter ingezet worden zodat de choreo’s enkele niveaus hoger kunnen. Wat bijvoorbeeld de mijnwerkers beneden in de put doen, blijft tot vandaag een mysterie. De kostuums zijn eenvoudig maar duidelijk, de enkele accessoires maken ze af. Het geluid is prima in de koptelefoons, al mankeert er een klein streepje van het omgevingsgeluid en eventuele applaus. Het omtoveren van de kerk tot een heuse theaterzaal is ook een knap staaltje. Hier steken ook zeker wat uurtjes werk in.
Het omtoveren van de kerk tot een heuse theaterzaal is ook een knap staaltje
Mijn leven is een liefdesverhaal dat zich afspeelt in de sfeer van de Italiaanse mijnwerkers, die met hun hebben en houden naar België kwamen en hier een nieuw leven opbouwden. Dat door de economische realiteit van hen werd ontnomen. De cast maakt er een heel smaakbare voorstelling van, dat je je soms in het Pop Up theater waant, siert hen des te meer!
Mijn leven speelt nog tot en met 18 oktober te Beringen. Tickets & informatie vind je via www.amusevzw.be.
Door Patrick Defort
Foto’s: Steven Hendrix
