Dear Evan Hansen
Sommige musicals proberen je te overdonderen met grootse decors, spectaculaire choreografieën en visueel vuurwerk. Dear Evan Hansen heeft dat allemaal niet nodig. De voorstelling van InTeam maakt indruk zonder veel toeters en bellen en raakt net door haar eenvoud en herkenbaarheid. Eenzaamheid, sociale onzekerheid, de behoefte om ergens bij te horen en de invloed van sociale media: het zijn thema’s die vandaag misschien wel actueler zijn dan ooit.
Een verhaal dat niet stopt wanneer het doek valt
Centraal staat Evan Hansen, een sociaal onzekere tiener die zich het liefst zo onzichtbaar mogelijk door het leven beweegt. Wanneer hij door omstandigheden verstrikt raakt in een leugen, krijgt hij plots iets waar hij zo naar verlangt: het gevoel dat hij gezien wordt en ergens bij hoort. Alleen groeit die ene leugen steeds verder, tot Evan gevangen raakt in een web dat hij zelf niet langer onder controle heeft. Wat volgt is geen klassieke feelgoodmusical, maar een verhaal over eenzaamheid, verlies, verbondenheid en de soms pijnlijke zoektocht naar jezelf.
Een van de grote sterktes van deze productie is zonder twijfel de cast
Dat InTeam voor deze musical kiest, is gewaagd, maar vooral heel terecht. Dit is geen voorstelling waarbij je na het slotapplaus vrolijk neuriënd de zaal buitenwandelt en alles meteen achter je laat. Dear Evan Hansen kruipt onder je huid. Het is zo’n voorstelling die achteraf aan de bar nog tot diepgaande gesprekken leidt en waarvan bepaalde scènes, zinnen en emoties nog een hele tijd blijven nazinderen. Een van de grote sterktes van deze productie is zonder twijfel de cast. InTeam slaagt erin om voor iedere rol de juiste persoon op het podium te zetten. Zwakke schakels zijn er niet: elk castlid weet zijn of haar personage geloofwaardig neer te zetten. Dat hier en daar heel even wat zenuwen doorschemeren, vergeef je hen dan ook snel. De voorstelling vraagt bijzonder veel van haar spelers. Razendsnelle woordenwatervallen worden afgewisseld met zangpartijen die enorm veel technische controle vereisen. Deze cast bewijst dat ze die uitdaging aankan.
Daan Keisse heeft zich de sociaal onhandige Evan Hansen helemaal eigen gemaakt. Niet alleen in zijn spel, maar ook in zijn lichaamstaal en het nerveuze doorratelen weet hij het ongemak van Evan bijzonder natuurlijk neer te zetten. Op zijn schouders rust bovendien de taak om het publiek mee te nemen van Evans aanvankelijke onzichtbaarheid naar het steeds groter wordende web van leugens waarin hij verstrikt raakt. Ook vocaal is het een bijzonder veeleisende rol, maar Daan laat meermaals horen dat hij over de capaciteiten beschikt om die uitdaging overtuigend aan te gaan. Minstens evenveel indruk maakt Charlotte Suijs als Zoë Murphy. Zowel in haar spel en inleving als vocaal weet ze te overtuigen. De ontwikkeling die haar personage tijdens de voorstelling doormaakt, voelt oprecht en geloofwaardig aan. Tegelijkertijd lijkt ze vocaal moeiteloos door de veeleisende muziek te bewegen.
Joppe Dekoker weet van Connor Murphy meer te maken dan enkel de jongen rond wie het verhaal in beweging komt. Met kleine nuances en subtiele keuzes geeft hij Connor verschillende lagen, waardoor het personage ook wanneer hij fysiek niet centraal staat aanwezig blijft in het verhaal. Coraima Gonzalez Garcia maakt van Alana Beck aanvankelijk een heerlijk opdringerig en bij momenten behoorlijk irritant personage, maar laat gaandeweg zien dat er achter die façade veel meer schuilgaat. Wanneer haar kwetsbaarheid zichtbaar wordt, krijgt ook zij een extra laag. Keoni Blockx zorgt ten slotte als Jared voor de broodnodige ademruimte. Met zijn uitstekende gevoel voor komische timing weet hij precies wanneer het publiek even mag ontspannen, zonder daarbij de ernst van het verhaal onderuit te halen.
Soms is de grootste schreeuw om gezien te worden degene die niemand hoort
Ook de volwassen personages krijgen alle ruimte om hun eigen verhaal te vertellen. Joke Van Robbroeck laat als Evans moeder prachtig zien hoe de strijd van een hardwerkende alleenstaande ouder steeds meer naar de oppervlakte komt. Ze bouwt die emotionele ontwikkeling zorgvuldig op en weet uiteindelijk met een bijzonder aangrijpend nummer de zaal volledig stil te krijgen. Het is een van die momenten waarop muziek, spel en emotie samenvallen en niemand in het publiek helemaal onberoerd blijft. Mira Delbaen en Pieter Klinck geven sterk gestalte aan de ouders van Connor en Zoë. De afstand en spanning tussen beiden zijn voelbaar, maar even geloofwaardig is de manier waarop ze gaandeweg opnieuw toenadering zoeken. Hun verdriet na het verlies van een kind wordt heel realistisch en nooit overdreven uitgespeeld, maar krijgt net daardoor een pijnlijke echtheid.
Regiematig is duidelijk gekozen voor geloofwaardigheid boven effectbejag. Er is veel aandacht besteed aan inleving, onderlinge relaties en doorleefde emoties. Daardoor voelt wat er op het podium gebeurt nooit als emotie om de emotie. Het komt binnen. Soms zelfs als een stormram. Maar sterke acteurs en een doordachte regie alleen maken natuurlijk nog geen complete musical. Ook alles rondom hen moet kloppen om een voorstelling volledig tot haar recht te laten komen. Dat begint bij een goede vertaling, die ervoor moet zorgen dat zowel de inhoud als de natuurlijke spreektaal en de emotionele lading overeind blijven. Voeg daar een functioneel decor aan toe dat het verhaal ondersteunt zonder de aandacht op te eisen, zorgvuldig gekozen kostuums die de personages mee vormgeven en lichtstanden die precies op de juiste momenten de sfeer versterken.
Het doek valt. Het verhaal stopt. Maar wat het heeft losgemaakt, neem je mee naar huis
Ook het geluid mag daarbij niet vergeten worden: een goede mix tussen stemmen en muziek is onmisbaar om zowel de tekst verstaanbaar als de muzikale kracht intact te houden. Het zijn misschien elementen die afzonderlijk minder nadrukkelijk in de schijnwerpers staan, maar samen vormen ze het fundament waarop de hele voorstelling kan bouwen. Ook op dat vlak zit Dear Evan Hansen bij InTeam goed in elkaar. En dan is er natuurlijk nog de muziek. De songs zijn bijzonder vernuftig opgebouwd en versterken telkens precies wat de personages op dat moment onder woorden brengen. Wanneer die muziek bovendien live wordt uitgevoerd, krijgt ze nog een extra dimensie. Het liveorkest is dan ook een enorme meerwaarde voor deze productie. Je mag het draaien of keren hoe je wilt: levende muzikanten in de zaal geven een musical een energie en emotionele kracht die moeilijk te evenaren is.
Dear Evan Hansen is geen lichte avond uit. Het verhaal confronteert, ontroert en schuurt soms behoorlijk. Maar net daarin ligt de kracht van deze productie. InTeam bewijst dat een musical geen gigantisch decor of spectaculaire effecten nodig heeft om een publiek diep te raken. Soms volstaan sterke spelers, rake muziek, eerlijke emoties en een verhaal dat pijnlijk dicht bij onze eigen wereld staat. Wie houdt van muziektheater dat niet alleen entertaint, maar ook iets losmaakt, moet deze voorstelling zeker gezien hebben. Want het sterkste applaus voor Dear Evan Hansen klinkt misschien niet wanneer het doek valt, maar in de gesprekken die daarna nog gevoerd worden.
Dear Evan Hansen speelt nog tot en met zondag 4 oktober in de Rode Zaal van het Fakkeltheater in Antwerpen. Meer informatie & tickets vind je op www.inteam-producties.be
Door Leen Van Helsland
Foto’s: Steven Hendrix
